|
| |
| |
|
|
Podejście do oceny wyrobu:
|
Projekt i prawa autorskie – Vienna TU,
Institute for Engineering Design - ECODESIGN
|
Wydajne wykorzystywanie materiałów oraz substancji dodatkowych i pomocniczych, poprzez stosowanie odpowiednich technologii, pozwala zredukować całkowite zużycie surowców. Działania takie redukują powstawanie nadmiernej ilości odpadów oraz zmniejszają ilość wydobywanych surowców, dzięki czemu proces degradacji środowiska ulega spowolnieniu. Niskoemisyjne technologie produkcji ograniczają potrzebę ciągłego oczyszczania odpadów i stosowania np: filtrów. W dodatku zostanie zredukowana ilość pozostałości (często toksycznych) po oczyszczaniu.
Niezależnie od poziomu zużycia energii i powstających emisji, niektóre technologie, mimo, iż w normalnych warunkach nie powodują szczególnie negatywnego wpływu na środowisko, mogą być niebezpieczne w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności. Dotyczy to także zagrożeń związanych ze stosowaniem toksycznych substancji procesowych i pomocniczych.
Celem każdego procesu produkcyjnego jest przekształcanie surowców w wyroby. Z tego względu, ilość odpadów może być rozpatrywana jako wskaźnik nieefektywnego wykorzystania materiałów. Odpady to także surowce, które musiały być wydobyte ze środowiska, a ich utylizacja ma również niekorzystny wpływ na środowisko. W wielu przypadkach, nadmierne koszty produkcji wynikają z nabywania surowców, które w wyniku nieefektywnych procesów produkcyjnych są przetwarzane w dużym stopniu w odpady. Unikanie powstawania tego typu odpadów nie tylko zmniejsza koszty ich utylizacji, ale także zmniejsza wydatki związane z zakupem surowców.
Ważną strategią, z uwagi na redukcję odpadów i kosztów produkcji, jest zamykanie obiegów materiałów w procesie produkcji. Recykling odpadów materiałowych i włączanie ich ponownie do procesu produkcyjnego zmniejsza konsumpcję nowych surowców, a także redukuje koszty związane z utylizacją odpadów. Dodatkowo, ograniczone jest transportowanie odpadów, jak ma to miejsce w przypadku zewnętrznego recyklingu i utylizacji. Warunkiem powstania zamkniętych obiegów jest stosowanie materiałów podatnych na recykling oraz zbieranie i sortowanie odpadów.
W wielu przypadkach niemożliwe będzie całkowite uniknięcie odpadów lub skierowanie ich z powrotem do procesu produkcyjnego. Z tego powodu powinno się rozważyć ich ponowne użycie lub recykling na potrzeby wytwarzania nowych materiałów. Jednakże należy się upewnić, czy proces wytwarzania nowych materiałów nie generuje odpadów większych i bardziej szkodliwych niż oryginalny materiał, co stałoby w sprzeczności z zamierzonym pozytywnym wpływem na środowisko.
Mimo dużych starań, całkowicie bezodpadowa produkcja jest możliwa tylko w niektórych, bardzo rzadkich przypadkach. Odpady, których nie udało się uniknąć, muszą być utylizowane w taki sposób, aby wynikający z tego negatywny wpływ na środowisko był jak najmniejszy. Jednym ze sposobów może być sortowanie odpadów i późniejsze ponowne użycie bądź utylizacja. W tym kontekście, szczególnie istotne jest ostrożne obchodzenie się z obecnymi w wyrobie substancjami niebezpiecznymi. Inne podejście do problemu proponuje kontrolowanie składu generowanych odpadów poprzez odpowiedni dobór materiałów podstawowych, pomocniczych i obróbkowych wykorzystywanych w produkcji.
Sortowanie i rozdzielanie odpadów powstających w procesie produkcyjnym to niezbędne działania dla umożliwienia recyklingu, ponownego użycia materiałów, a także dla adekwatnego traktowania różnych rodzajów odpadów. W niektórych przypadkach, wystarczające może być sortowanie odpadów na klasy i, aby to umożliwić, wystarczy jedynie zmienić kolejność poszczególnych etapów produkcji. Np.: cięcie na wymiar części składających się z różnych materiałów przed tym, jak zostaną sklejone, pozwala uniknąć łączonych odpadów, które, co prawda, można poddać procesom rozdzielania, ale jest to bardzo kosztowne.
Zmniejszanie ilości braków to ważny cel z punktu widzenia obniżania kosztów działalności przedsiębiorstwa, a także kluczowy element kontroli jakości. Braki mogą być zdefiniowane jako produkty nie dające żadnych korzyści w odniesieniu do zużytych w procesie wytwarzania zasobów. Oznacza to zerową efektywność zasobów. Ogólna efektywność wykorzystania zasobów spada wraz ze wzrostem liczby braków. Następnym problemem, szczególnie w przypadku występowania braków na późniejszych etapach procesu produkcji, jest potrzeba demontażu komponentów przed tym zanim zostaną poddane recyklingowi.
